Soms denk ik aan een man in een tuin in Pioppi, een dorpje aan de Italiaanse kust. Olijfolie op tafel, wat vis, brood, een glas wijn. Hij wordt bijna honderd. Zijn naam is Ancel Keys, en zonder hem zat ik vermoedelijk anders aan tafel. Misschien zat jij ook anders.
Tien jaar geleden dacht ik dat oud worden iets was dat je overkwam. Je genen tekenden de plattegrond, de klok tikte, en het beste wat je kon doen was hopen dat ook de laatste kilometers niet te steil bergop zouden lopen.
"Dokter, mijn vriendin slikt foliumzuur en ik folaat. Maakt dat iets uit?" Ik dacht: laat mij je daar even doorheen helpen. Want één lettergreep kan in je lichaam wel degelijk verschil maken.
Emotioneel eten is een oud, aangeleerd zenuwcircuit dat aanslaat op het moment dat je systeem troost zoekt. Het goede nieuws is dat je diezelfde bedrading kan hertekenen, zonder je keuken vol stop- en verbodsborden te zetten.